RSS

ผมเรียน-นักเรียนสอน : ยาซีนพาไปเกาะสาหร่าย (ตอนที่ 2)

15 ก.พ.

ผมเรียน-นักเรียนสอน
ยาซีนพาไปเกาะสาหร่าย (ตอนที่ 2)

            เวลาประมาณ 9.50 น. เครื่องยนต์ทำงานร้องเสียงดังบรื้นๆๆ ใบพัดเรือเกลียวคู่หมุนอย่างรวดเร็วก่อเกิดแรงดันน้ำผลักเรือขนาดเล็กออกจากฝั่ง ล่องลอยอย่างช้าๆบนคลองชายเลนแห่งบ้านทุ่งริ้น หัวเรือแหวกว่ายฝ่าน้ำคลองที่นิ่งสงัด แสงแดดสาดส่องลงมาจากดวงอาทิตย์ ร่มเงาอุ่นๆของหมู่ไม้โดยรอบ และกลิ่นหอมชวนประหลาดใจของดินเลนนั้น ช่างเร้าอารมณ์ให้น่าพิสมัยได้ดีจริงๆเลยเสียนี่กระไร และแล้วเหล่าโจรสลัดทั้งหลาย เอ๊ย! ไม่ใช่! และแล้วคณะแนะแนวฯจากโรงเรียนดารุลมาอาเรฟมูลนิธิ ก็เริ่มต้นเดินทางอีกครั้ง

IMG_20150211_095330ยาซีนเร่งเครื่องยนต์เบาๆและคอยควบคุมหางเสือบังคับทิศทางเรือให้แล่นไปตามคลองที่ค่อนข้างคับแคบนี้ไปอย่างช้าๆ ภาพเบื้องหน้าช่างประทับใจจริงๆ แต่ผมนี่ไซร้ไม่กล้าหันไปมอง ไม่ใช่ไรหรอกครับ มันเสียวววว ผมนั่งหันหลังให้หัวเรือ พยายามกลับตัวไปครั้งหนึ่ง แต่ไม่ไหวครับ มันมึนๆ นั่งมองฉากหลังนี่แทนละกัน ขอย้ำอีกครั้งว่า บรรยากาศดีน่าหลงใหลจริงๆ ผมจึงหยิบสมาร์ทโฟนจากกระเป่ากางเกงข้างซ้ายออกมา แล้วถ่ายภาพทุกคน 2-3 รูป แล้วกดปุ่มเปลี่ยนมาเป็นกล้องหน้า ก่อนจะกดปุ่มถ่ายเซลฟี้ตัวเองไป 2-3 รูปเช่นกัน เก็บไว้ระลึกถึงในภายหลัง แต่ไม่ขอลงเฟสบุ๊คน่ะครัชชช

ทันใดเสียงพูดคุยจากท้ายเรือก็ดังมาเข้าหูผม เหมือนอับดุรเราะชีดจะถามยาซีนว่า ป่านนี้น้ำขึ้นหรือยัง? อะไรทำนองนั้น ผมฟังไม่ค่อยถนัดหูเท่าไหร่ แถมยังมีพูดถึงเรื่องก้อนหินด้วย ด้วยภาวะที่ยังอยู่ในภวังค์ไม่หาย ผมก็เลยไม่คิดว่ามันจะน่ากังวลอะไร ยังคงเอิบอิ่มกับการสูดดมกลิ่นป่าชายเลนและยื่นมือสัมผัสน้ำต่อไป

ยาซีนเริ่มเร่งเรือเร็วขึ้นมาระดับหนึ่ง และแล้วเรือก็เริ่มกระทบชนกับหินบางก้อนเข้าแล้ว เราติดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่มีอะไรต้องกังวลเลย ยาซีนบังคับใบพัดเรืออย่างชำนาญจนสามารถหลุดออกมาได้ ยาซีนยังคงบังคับเรือต่อไป จนกระทั่ง…เรามาพบกับภาพนี้!!

IMG_20150211_095918

คุณเห็นทางน้ำแคบๆฝั่งขวามือนั่นมั้ย? นั่นล่ะคือทางที่เรือต้องผ่านไป ถามว่าน่ากังวลใจอะไรมั้ย? ไม่เลยครับ เพราะยาซีนบอกว่า ครูอยู่บนเรือแหล่ะครับ เดี๋ยวผมรุนเอง นิดเดียวหรอก แล้วยาซีนกับอับดุรเราะชีดก็ช่วยกันรุนเรือจนเราฝ่าผ่านไปได้

แต่…..เมื่อเลี้ยวซ้ายผ่านโค้งมา 4 ตาของผมก็เหลือบไปเห็น ชุมชนก้อนหินน้อย-ใหญ่เรียงตัวต่อกันยาวหลายร้อยเมตร คราวนี้จะนั่งนิ่งบนเรือไม่ได้อีกแล้ว พวกเราจึงพากันลงจากเรือ ถอดรองเท้า และช่วยกันรุนเรือให้ฝ่าไปให้ได้

ผมทำผิดพลาดมากที่แต่งตัวมาส่ะดิบดี สวมเสื้อสะหล่อแถมใส่รองเท้าหนังอีก ก็ใครก็จะไปรู้ละว่าจะต้อIMG_20150212_150216งมาเจอแบบนี้ จะอย่างไรก็ตาม ผมก็ได้พบกับความประทับใจอีกครั้ง เมื่อผมเห็นภาพทุกคนช่วยกันรุนเรืออย่างแข็งขัน เรานับให้จังหวะ 1 2 3 แล้วออกแรงพร้อมๆกัน แต่เหมือนกับว่าก้อนหินดินทรายใต้ท้องเรือจะรวมใจกันฉุดดึงเรือของเราไว้ เสมือนว่ามันกำลังบอกพวกเรากลายๆว่า หากพวกเจ้าอยากไปให้ถึงเกาะสาหร่าย พวกเจ้าก็ต้องฝ่าพวกเข้าไปให้ได้เสียก่อน เราปะทะกันดุเดือดมาก เราออกแรงผลักเรือสุดกำลัง ก้อนหินก็ต้านทางเราสุดดิน เอ้า…หนึ่ง สอง สาม อื้ดดดดด อีกครั้ง หนึ่ง สองง สามมมม ฮื้ดดดดด อีกครั้งๆ เหนิ่งงงง สอองงงง เสอะๆสามมมม  เฮื้อกกกกกกกกกก ด้วยขนาดแรงของพวกเรารวมกันและจังหวะปล่อยที่พร้อมเพรียงกัน ด่านหินจึงไม่อาจต้านทานเราได้อีกต่อไป เรือของเราค่อยๆขยับไปทีละก้าวๆ และมีชัยไปในที่สุด

นี่สิน่ะที่เขาเรียกว่า “สามัคคีคือพลัง กะละมังคือแบแซ่ง” แล้วสมองของผมก็มีรอยหยักเพิ่มขึ้นอีกหน่อย มันบันทึกไว้ว่า ขนาดแรงของพวกเรารวมกันและจังหวะปล่อยที่พร้อมเพรียงกัน 2 สิ่งนี้คือกุญแจสำคัญ 2 ดอกอย่างเดียวกันกับที่ชัยคฺริฎอ อะหฺมัด สมะดี อาจารย์ของผมได้ฝากไว้ครั้นพบปะกันเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อผมถามท่านเกี่ยวกับสาเหตุที่ทำให้ท่านสามารถสร้างงานดะอฺวะฮฺที่ทรงพลังมีอิทธิพลต่อสังคมมุสลิมในเมืองไทยได้อย่างต่อเนื่อง

อัลหัมดุลิลลาฮ…เราต่างสุขใจที่ผ่านด่านหินมาได้ แต่แสงแดดนั่นไซร้เริ่มร้อนขึ้นทุกนาที ยาซีนไม่รอเดี๋ยวใจ สตาร์ทเครื่องไวล่องเรือต่อทันที เรือลำน้อยลอยละล่องพุ่งไปตามคลอง พ้นออกมาสู่แม่น้ำที่กว้างขึ้น เลี้ยวซ้ายที เลี้ยวขวาที เหมือนเส้นทางพยายามจะปลุกเร้าเราให้สนุกตื่นเต้นขึ้นไปอีกขั้น สายตาผมสำรวจดูธรรมชาติอันงดงาม อ.อัยยูบเริ่มหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสนทนาไลน์กับคนไกล ยาซีนยังคงถือหางเสือบังคับทิศทางต่อไป โดยมีอับดุรเราะชีดเป็นเพื่อนชี้ทางให้ ส่วนคนอื่นๆนั้นหรือก็นั่งพูดคุยกันเรื่องด่านหินไม่สาง ผมรู้สึกได้ว่ายาซีนเร่งเครื่องยนต์เร็วขึ้นกว่าเดิม เร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นไปอีก (เร็วของผม ณ ที่นี้คือ ไม่เกิน 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมงหรอก) เร็วจนกระทั่งเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นด้วยประสงค์ของพระเจ้า….โซ่ขาด คร้าบบบบบ!!!!!

เอาแล้วงัย เมื่อกี้ติดแห้ง คราวนี้โซ่ขาด ขณะที่ผมและคนอื่นๆเริ่มยิ้มแสยะและหัวเราะแห้งๆเพื่อบดบังอาการไม่สบอารมณ์น้อยๆของตัวเอง ยาซีนกับอับดุรเราะชีดสงบนิ่ง รีบหยิบเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ แล้วถอดโซ่มาดูอาการอย่างว่องไว ผมอยู่ที่ส่วนหน้าของเรา มองไม่ชัดมากนักว่ายาซีนกับอับดุรเราะชีดกำลังทำอะไร แต่รู้ว่ากำลังพยายามซ่อมโซ่ ยาซีนพยายามที่จะต่อข้อต่อคู่โซ่ที่ขาดกันใหม่ให้ได้ ผมได้ยินเสียงทุบด้วยคีมล็อค(เพราะไม่มีค้อน)เพื่อให้สลักโซ่เข้าคู่กับปลอกโซ่ให้ได้ ผมประทับใจมาก ภาพที่ผมเห็นคือเด็กชาย 2 คนกุลีกุจอช่วยกันต่อโซ่เรือ อับดุรเราะชีดช่วยจับโซ่แน่นๆ ยาซีนทุบคีมลงไปหวังให้โซ่เข้าคู่ต่อกันแต่ไม่สำเร็จ อนิรุตพยายามช่วยด้วยแต่ก็ยังไม่ค่อยดีขึ้น สักครู่หนึ่งยาซีนก็ต่อโซ่เข้ากันได้ หยิบโซ่มาต่อกับเครื่องยนต์อีกครั้งแล้วสตาร์ทเรือ โซ่ขาดอีกครับ เหมือนโซ่กำลังบอกว่า ข้าไม่ไหวอีกแล้วหนูเอ๋ย ปล่อยข้าไปเถิด!

IMG_20150211_104905            บรึ้นๆๆ บรืนนนน เสียงเรือลำหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้ ยาซีนพยายามโบกมือและเรียก แต่เหมือนมนุษย์บนเรือลำน้ำจะไม่เห็นหรือไม่ใส่ใจอะไร ด้วยความสงบ ยาซีนขอมือถือรุ่นเก๋าจากอ.อัยยูบ โทรหาปะบอกว่า ตอนนี้โซ่เรือขาด ปะออกเรือมาช่วยหน่อย ปะบอกว่าออกไปไม่ได้ ยาซีนจึงเปลี่ยนข้อเรียกร้องมาเป็นช่วยเตรียมโซ่หรืออุปกรณ์ซ่อมให้หน่อย แล้วมาเจอกันที่ซอกซอยเล็กๆก่อนถึงเกาะกลาง(ที่ๆเรือของพวกเราจอดอยู่)ประมาณ 500 เมตร เมื่อเจรจาเสร็จแล้ว ยาซีนส่งมือถือกลับมาให้อ.อัยยูบ แล้วบอกอับดุรเราะชีดว่าเราต้องลงน้ำดึงเรือข้ามไปอีกฝั่ง ผมหยิบปากกาคว็อนตั้มและสมุดโน้ตประจำกายขึ้นมา(ในจินตนาการ) และบันทึกลงไปว่า

เมื่อคุณเจอปัญหา เจออุปสรรค
ดิ้นรน พยายาม จัดการด้วยตัวเองก่อน
เมื่อไม่รอดแล้ว ค่อยขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น

            ทั้งสองลงไปว่ายน้ำ อับดุรเราะชีดว่ายมาผลักหันหัวเรือ แล้วทั้งสองก็ช่วยกันดึง-ดันเรือไปอย่างช้าๆ เด็ก 2 คนว่ายน้ำด้วยความชำนาญพร้อมกับดึงเรือล่องไป ยาซีนกับอับดุรเราะชีดว่ายน้ำเก่งมากครับ แข็งแกร่งมาก พวกเราที่อยู่บนเรือช่วยอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากหยิบแผ่นไม้ขึ้นมาพายหวังว่าเรือจะล่องเร็วขึ้น

ก่อนหน้านี้อ.อัยยูบต่อไลน์สนทนากับเพื่อนครูที่โรงเรียน แจ้งความเคลื่อนไหวให้ทราบ เพื่อนครูก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใยแกมพูดติดตลกต่างๆนาๆกลับมา อย่างเช่นว่า ร้องเพลงชาติได้รึป่าว? กลัวตำรวจน้ำจับ บ้างก็บอกว่าร้องเพลงชาติอินโดฯได้มั้ย? กลัวไปติดที่อาเจะ บางท่านก็พยายามปลอบใจว่าไม่เป็นไร มีผู้กำกับนร.รด.อ.เจ๊ะมูตาดอยู่ทั้งคน อ.อัยยูบตอบกลับไปว่า ผู้กำกับบอกว่า ว่ายน้ำไม่เป็นครับ (ฮา) ผมฉุกคิดนึกขึ้นมาได้ว่า นี่ดีน่ะที่เรายังแจ้งข่าวคราวให้ผู้คนรู้ได้ แต่ถ้าอ.อัยยูบไม่สามารถเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้ หรือมือถือของพวกเราทุกคนโทรไม่ติดล่ะ ไม่มีใครอีกแล้วที่จะรู้เรื่องราวความเป็นไปและช่วยเหลือพวกเราได้ นอกจากอัลลอฮ ผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเท่านั้น

แมงกะพรุนสีฟ้าลอยล่องอยู่ในน้ำ เหมือนไร้ทิศทางแต่มีแบบแผน จะว่าไปแล้วตัวแมงกะพรุนนี่ก็ประหลาดดี หัวโต แขนขาลีบอ่อน(หมายถึงหนวดของมันหน่ะ) จะว่ากำลังพัดไปพัดมาเพื่อดันหัวให้เคลื่อนที่ก็ไม่เชิง แต่ดูสัดส่วนแล้ว หัวมันโตมากเลยน่ะ ส่วนหัวของอับดุรเราะชีดที่ว่ายน้ำผ่านหน้าผมไปนั้น ช่างสมส่วนกับร่างกายดีจริงๆ…สุบหานัลลอฮ!!

ยาซีนกับอับดุรเราะชีดยังคงว่ายน้ำดึง-ดันเรือต่อไป โดยมีมาลิกพายเรือเสริมความเร็วให้ หากมีเรืออีกลำแล่นผ่านมา เราจะท้าแข่งเอาเสียเลย ผมทึ่งจริงๆ เด็กชาย 2 คนนี้ว่ายน้ำพร้อมกับดันเรือมาไกล 500 เมตร โดยไม่รู้สึกเหนื่อยเลย(คิดว่ายังงั้น) เพราะเมื่อถึงจุดยาซีนนัดหมายกับพ่อไว้ ทั้งสองยังคงมีแรงโยกย้ายตัวไปนู้นมานี่ ในขณะที่คนอื่นๆแน่นิ่งไม่ไหวติงแล้ว(จะตายแล้ว เห่อะๆ) อ.อัยยูบกระซิบบอกผมว่า เหมือนกันเลยน่ะ คุณพ่อกับยาซีน ผมบอกว่า เอิม…ใช่เลย

ขณะนี้เวลาประมาณ 11.35 น. คุณพ่อยาซีนทักทายเราด้วยความกันเอง ก่อนจะช่วยดันท้ายเรือของเราเข้าไปในตรอกคลองแม่น้ำไปอีก บรรยากาศข้างในอบอุ่นมาก ต้นไม้บดบังปกป้องเราจากแสงแดดจ้า พ่อยาซีนตรวจดูสภาพโซ่ แล้วบอกให้ยาซีนขึ้นไปเอาอุปกรณ์เพิ่มบนรถข้างบน สักครู่หนึ่งยาซีนก็ลงมาพร้อมอุปกรณ์ มาชาอัลลอฮ! ผมตกหลุมรักพ่อลูกคู่นี้เข้าอย่างจัง บอกตรงๆน่ะครับ ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณพ่อของยาซีน ผมก็เข้าใจทันทีเลยว่าทำไมยาซีนจึงเป็นยาซีนดังที่ผมเล่ามา นี่เองลำต้นที่ให้ลูกออกผล พ่อของยาซีนเป็นคนอัธยาศัยดีมาก และดูมีความชำนาญเรื่องเรือและเครื่องยนต์ด้วย ท่านบอกว่า นี่แหล่ะครู ประสบการณ์ชีวิตที่ไม่มีในห้องเรียน ผมพูด(ในใจ)ว่า ใช่เลย!!

คุณพ่อกับยาซีนช่วยกันทุบ ตี ดัด แก้ จับ ดัน ดึง สารพัดเพื่อต่อโซ่ให้ได้ ใช้เวลานานใช้ได้เลย นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ท้องเริ่มอยู่ไม่สุข จึงแกะถุงขนมIMG_20150211_115745ปังของฆ็อยรียะฮ์เบเกอรี่กินกัน แม้อ.สรัฐชากับอ.รัตนาจะย้ำนักย้ำหนาว่า นี่เป็นขนมเอาไปฝากนักเรียนประถมก็ตาม พวกเราไม่สนอีกแล้ว เขมือบขนมปังกินสนองความต้องการของกระเพาะอาหารจนหนำใจ แต่ไม่ได้ลืมเก็บเหลือไว้สำหรับน้องๆประถมน่ะครับ

แม้ปากผมจะกัดกินขนมปังอยู่ แต่สายตาของผมไม่เคยคลาดไปจากภาพอันน่าประทับใจเลย ผมเห็นพ่อลูกกำลังช่วยกันอย่างเข้าขา ช่างน่าอิจฉา(แต่ไม่ริษยาน่ะ)เหลือเกิน

คุณเห็นเด็ก 2 คนในรูปนั่นมั้ยครับ? เป็นเด็กที่ช่วยนำทางพ่อยาซีนให้ได้มาเจอกับพวกเรา ผมสังเกตดูเด็ก 2 คนนี้อยู่ตลอด ดูมีความสนใจใฝ่เรียนรู้มาก อีกทั้งดวงตาก็แสดงออกอย่างชัดเจนถึงความใสซื่อบริสุทธิ์ด้วย…ผมเห็นเช่นนั้น

เอาล่ะ…ต่อโซ่เรือเสร็จแล้ว ก่อนจะจากลากับพ่อยาซีน ท่านพูดประโยคหนึ่งกับยาซีน เป็นประโยคเด็ดและแน่นอน ผมจดบันทึกมันไว้ในห้องสมุดแห่งรอยหยักในหัวสมองผมเรียบร้อยแล้ว ท่านบอกว่า

นี่ปะให้เครื่องมืออุปกรณ์หมดแล้วน่ะ
ที่เหลือบ่าวต้องจัดการเอง
แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาเอง

                โอ่ว…มาชาอัลลอฮ!! นี่มันปรัชญาทางการศึกษาอย่างหนึ่งเลยครับ บอกให้รู้ สาธิตให้ดู เตรียมเครื่องไม้เครื่องมือ ติดอาวุธทางทักษะและสติปัญญา แล้วแนะนำอื่นๆเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ส่วนที่เหลือนักเรียนต้องลงมือปฏิบัติและจัดการปัญหาหรืออุปสรรคต่างๆด้วยตัวเอง

ยาซีนพยักหน้าแสดงคำตอบว่าเข้าใจครับ พ่อของยาซีนช่วยหมุนหัวเรือกลับมา พวกเรานั่งประจำที่ของตัวเอง บอกลาจากกันเสร็จเรียบร้อย ยาซีนสตาร์ทเครื่องยนต์ ขณะนี้เรือโจรสลัดของยุฟฟี่! เอ้ย ไม่ใช่ เรือหางตัดนำโดยครูอัยยูบต่างหากก็ได้เวลาเดินทางอีกครั้ง แต่….ตอนนี้แปดโมงครึ่งแล้ว?!!

ภรรยาผมเดินมาบอก….ฮ่ะ แปดโมงครึ่งแล้ว!! ผมอุทานขึ้นมา ตายละ ต้องไปเรียน แล้วผมก็รีบลุกขึ้นเตรียมตัวทันที ค่อยมาติดตามการผจญภัยของเราต่อไปในตอนหน้าน่ะครับ…โปรดติดตามตอนต่อไป

 

ป้ายกำกับ: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
Blog Abu Umamah™

Media Belajar Dan Berbagi Ilmu Islam Ahlussunnah Wal Jama'ah

Attachment Parenting by Baannada : บ้านณดา

เพจเลี้ยงลูกเชิงบวกแนว Attachment Parenting และรวมไอเดียการเล่นในครอบครัว และไฟล์กิจกรรมปริ๊นฟรีสำหรับเด็ก

Insyaflah, wahai Salafy!

Kalau tidak ada yang menjelaskan ... bagaimana ummat bisa tahu ?

faham.wordpress.com

Tugas pertama kita adalah memahami Islam, bukan sekedar mengetahui dalilnya

irwandizakaria-blog

Berikan yang Terbaik, Insya Allah akan Dapat Yang Terbaik

LA TAHZAN

ไม่จุดเริ่มต้นไม่มีที่สิ้นสุด

Terjemah Kitab Salaf

membumikan dakwah ahlus sunnah

Bahasa Arab Jarak Jauh at-Taisir

Mempelajari Bahasa al-Qur'an dan as-Sunnah

abusaifillah

Islam is the way of life.

Ibnu Taimiyah

Menguak keagungan seorang Syaikhul Islam

Abu Salma

Homepage Pribadi Abu Salma Muhammad

ABU MUSA AL-ATSARI

Belajar Islam, Menikmati Alam

Meniti Jalan menuntut Ilmu

Membuka Jalan Menuju Surga...

bushrohouse

ห้องสมุดบ้านบุชรอ : ห้องสมุดเพื่ออุมมะฮฺ

Para Ulama Ahlul Hadits

Biografi Ahlul Hadits, Para Sahabat, Tabi’in dan Tabiut Tabi’in beserta Keluarga Rasulullah صلى ا لله عليه وسلم

Salafy

Meneladani Generasi Terdahulu yang Shalih

%d bloggers like this: